Winters in Nederland, dat is lang geleden. Sneeuw, natuurijs en elke dag ruiten krabben voor de meeste mensen, het lijkt een eeuw geleden. Veel te hoge temperaturen al dan niet door het broeikaseffect en al die andere mooie namen die men heeft bedacht waren de afgelopen jaren debet aan een echte Nederlandse (ik weiger ‘Hollandse’ te zeggen, want we wonen hier in het Noorden niet in Holland, maar in Nederland) winter en het toekomstbeeld werd steeds minder rooskleurig voor de mensen winterfans en non-koukleumen. Men klaagde dan ook steen en been dat het nooit eens echt winter werd hier en dat de kinderen van nu nooit meer op de schaatsen zouden komen en wat voor gebral al niet meer. Ik geef ze geen ongelijk. Deze perceptionele gedachte is niet eens zo’n irreële hoor. Ook ik ging mee in deze gedachte. Vreesde met de jaren voor het nooit meer laten doorgaan van de Oldambrit, Noorderrondrit en de Elfstedentocht! Kassa voor de kunstijsbanen dus en de ijsclubs in de buurt hoeven nooit meer snert te koken en kwast (wie kent het nog?) te maken. Wat de ijsclubs in de regio wél elk jaar doen is een uitje naar een kunstijsbaan in de buurt om de leden nog een beetje waar voor hun lidmaatschap te geven, want al die mensen bleven gek genoeg wél gewoon lid, hopende op toch nog een verdwaalde vorstweek.

Ik zal een paar uur geslapen hebben als ik wakker wordt van onweergerommel in de
verte. Ik kijk op de reiswekker op het nachtkastje en zie dat het tegen tweeën loopt.
Door de overgordijnen dringen bliksemschichten de kamer binnen. Mijn vrouw slaapt
gelukkig door alles heen, maar beter ook want ze is altijd angstig als het onweert.
Misschien is ze, zonder dat ik het merkte tijdens mijn slaap het bed uitgeglipt voor een
lichte slaaptablet, omdat reumatische pijnen haar weer kwelden. Langzaam hoor ik
dat de bui dichterbij komt en dat steeds korter op de bliksem de donder volgt

Tegen zessen stroomt de eetzaal van het hotel langzaam vol.
De meeste gasten zijn terug van hun dagtrip, sommige wandelen, anderen
maken graag een fietstocht in de omgeving van het Grafschaft Bentheim.
De natuur is hier mooi, zowel op Duits als Nederlands grondgebied, vanwege
het glooiend landschap. Maar omdat wandelen en fietsen voor mijn vrouw te
belastend is, pakken wij de auto voor onze uitstapjes in de omgeving.
Als wij met overige gasten de eetzaal binnenlopen heeft mijn vrouw al opgemerkt
dat er nog een plaatsje vrij is bij het raam.

“Laten we niet al te laat naar beneden gaan, want ik wil graag een plaatsje aan het
raam”, zegt mijn vrouw, als we ons langzamerhand gaan opmaken voor het diner.
“Ik heb je kleren al klaargelegd, ga je je zo omkleden?”
Ik zit op de bank in mijn badjas, want we zijn zoeven teruggekomen uit het heerlijk
verwarmde zwembad waar we een half uurtje hebben gezwommen.
Ze staat voor de spiegel in de badkamer om haar toilet bij te werken.
Zwemmen is aan mij niet zo besteed. Ik hou wel van water, maar dan het liefst als ze
bevroren is.

De liftdeuren zoefden open, er stapt een echtpaar in die zojuist met een taxi
bij het hotel waren aangekomen. Nederlanders zijn het, ze zeulen twee grote
koffers mee en hebben moeite deze in de kleine ruimte van de lift, voor vijf
personen geschikt naar binnen te krijgen.
Het mannetje hijgt van inspanning, zijn ademhaling is zwaar en onrustig.
Ik help hun met de koffers en stap met hun beiden de lift binnen.
Juist als de liftdeuren zich willen sluiten verschijnt een opgedirkte mevrouw
in de deuropening, “Habt ihr noch Platz für mich?”, kirt ze en zonder het
antwoord af te wachten wurmt ze zich naar binnen.

Schaatsen is een van de mooiste sporten op deze aardbol en zal dat ook altijd wel blijven. Reden hiervan is natuurlijk dat het ‘van ons is’. ‘We’ hebben toch het meeste water en ‘we’ zijn toch de mensen van de gestampte pot en ‘we’ hebben toch altijd het beste materiaal gehad? Ja, natuurlijk, dat is ook zo. Ik kan me echter niet aan de indruk onttrekken dat vele schaatsfans nu toch wel wat zitten te twijfelen aan hun interesse naar het kijken van wedstrijden hardrijden op de schaats. Simpelweg, vanwege het feit dat ‘we’ zo goed zijn en dat het aanbod van schaatsers hier zo groot is, ziet de KNSB de bomen door het bos niet meer als puntje bij het paaltje belangrijk schaatsevenement komt. De hoge heren weten niet hoe op een geschikte manier mensen uit te zenden naar een dergelijk evenement.

Al dagen stond er een harde wind pal uit het oosten toen de temperatuur 2 dagen na
de jaarwisseling van 1987 weer begon te dalen; matige vorst in de nacht en tempera-
turen overdag van net iets boven nul. De volgende nachten vriest het, met uitzonde-
ring van de 5e januari, dan loopt het kwik overdag zelfs op tot 6 graden boven nul.
Maar de vorst ligt op de loer en dinsdag 6 januari is er weer vorst in de nacht en
overdag een teruggang in temperatuur naar 2.9 graden.